Shoaibullah Sacrifice day-21st August

Posted Posted in Inspiration

Shoaibullah’s life sacrifice in the interest of the country.
————————–

Not many may know about this great journalist from Bhagyanagar (Hyderabad) called Shoaibullah. His name, however, is to be added to the pantheon of great sons of India who sacrificed their lives in defence of the country and of dharma/truth.

Shoaib was born on 12th October 1920 in Mehboobabad in Warangal district of Telangana. His father was a police officer with the Railways and was patriotic to the core. His patriotism rubbed off on the young Shoaib too. Discussions about the freedom movement at home had a great impact on him. The sacrifice of revolutionary Ashfaqulla Khan moved him a lot and Shoaib decided to take a plunge in the service of the nation.

Shoaib had been fond of writing since childhood. Very few Muslims, in those days, were able to get a good education. Shoaib, however, was again an exception and completed his graduation. Being a graduate, he could have got a good government job, but he had his mind set on becoming a journalist. In those days, there was a famous Urdu newspaper called ‘Rayat’ which used to be published by Sri Narasimha Rao. It used to openly criticise the British and the Nizam. Shoaib became a sub-editor here, earning a salary of fifty rupees a month.

These were the days when the Razakars were spreading terror across the Nizam state. The target of the Razakars were the Hindus. Looting, murder, violence, arson, rape, conversion was common for them. The then ruler, Nizam Osman Ali khan, also used to support the Razakars.

When India became independent on the 15th of August, the Nizam wanted his state, Hyderabad to either remain independent or join Pakistan. That 90% of the state’s population was Hindu and that they wanted to merge with India, was of no consequence to him. In pursuit of his goal of Independence or Pakistan, he actively supported the Razakars in all their atrocities.

The Arya Samaj and the Hindu Mahasabha organised and a strong movement against the Nizam and the Razakars. The Razakars had then adopted a strategy of calling Muslims from Bihar and Uttar Pradesh in large numbers and settling them in Hyderabad. Shoaib and the newspaper Rayat used to expose all this and hence the Nizam banned the newspaper itself.

Narsimha Rao and Shoaib did not lose courage and took out a newsletter called “Emrose” and started breathing even more fire through it. On 19th August, 1948, a Razakar’s conference was held at Zamrud theatre in Hyderabad wherein Qasim Rizvi, the head of Razakars threatened to chop off the hands of all those who were writing against them.

This was an open threat to Shoaib. Yet, Shoaib ignored this threat and carried a stinging criticism of this speech in the next edition of ‘Emrose.’ Enraged by this, the Razakars on the night of August 21, 1948 surrounded Shoaib and his brother in law, Rahmat, when they were returning home from work and fired on him from behind! When he fell to the ground, they cut-off both his hands with a sword. Rahmat too was not spared and the Razakars chopped off his one hand and one finger of the other hand. People brought the injured Shoaib home but he breathed his last in front of his mother, wife and daughter.

It was thanks in large measure to Rayat, Emrose and Shoaibullah that the massive atrocities and terror campaign of the Razakars got exposed and publicised. Sardar Patel, on 13th September, said enough was enough and sent the Indian Army to liberate the people of Hyderabad from the terror unleashed by the Nizam and the Razakars. This is when Hyderabad merged with India.

The Tricolor, the national flag of India was hoisted in Hyderabad on September 17, 1948. Sadly, however, Shoaibullah was not alive to see this day – a day for which he had fought valiantly and laid down his life.

Let’s remember this great son of Hyderabad and India and salute him and his contributions.

సమన్వయంతో కూడిన సంస్కరణవాది భాగ్యరెడ్డి వర్మ

Posted Posted in Inspiration

పంచములుగా పరిగణింపబడిన వర్గపు అభివృద్ధి, అభ్యున్నతి కోసం కృషి చేసిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ 1906 – 1935 మధ్య కాలంలో సామాజిక సంస్కరణకు బాటలు వేశారు. మాదరి వెంకయ్య, రంగమాంబలకు మే, 22, 1888న జన్మించిన ఆయనకు గురువు సలహా మేరకు బాగ్యరెడ్డి అని పేరు పెట్టారు.

మాల కులానికి చెందిన వారి వెనుకబాటుతనం, కష్టాలను అందరి దృష్టికి తీసుకువెళ్ళేందుకు  భాగ్యరెడ్డి వర్మ 1906లో జగన్మిత్ర మండలిని స్థాపించి ఉపన్యాసాలు, హరికథ కార్యక్రమాలు నిర్వహించడం ప్రారంభించారు. ఇదే ఆ తరువాత 1911లో మాన్య సంఘం గా రూపొందింది. ఈ సంఘానికే ఆ తరువాత కాలంలో ఆది హిందూ సామాజిక సేవ సంస్థగా పేరు పెట్టారు. స్త్రీ విద్యను ప్రోత్సహించడం, బాల్యవివాహాలను నివారించడం వంటివి ఈ సంస్థ చేపట్టిన కార్యక్రమాలు. 1910లోనే హైదారాబాద్ లోని ఇసామియా బజార్, బొగ్గులకుంట తదితర ప్రదేశాలలో తెలుగు మధ్యమ పాఠశాలలు ప్రారంభించారు భాగ్యరెడ్డి వర్మ. కొద్ది కాలానికే మొత్తం 21 పాఠశాల్లో రెండు వేలకు పైగా విద్యార్ధులు చేరారు. 1929లో ఈ పాఠశాలలను సందర్శించిన మహాత్మా గాంధీ వీటిలో హింది భాషా బోధన కూడా ప్రారంభించాలని సూచించారు. అయితే 1931లో అనారోగ్య కారణాల వల్ల పాఠశాలల నిర్వహణను భాగ్యరెడ్డి వర్మ నిజాం ప్రభుత్వానికి అప్పగించవలసివచ్చింది. అయినా తెలుగు మధ్యమంలోనే బోధన సాగాలనే షరతుపై ఆయన ఆ పని చేశారు. 1948 సంవత్సరం వరకు నిజాం ప్రభుత్వం ఈ తెలుగు మధ్యమ పాఠశాలలను నడిపింది.

శాకాహారాన్ని ప్రోత్సహించిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ మద్యపాన నివారణకు కూడా బాగా కృషి చేశారు. దివాన్ బహదూర్ ఎస్. ఆర్. మలని స్థాపించిన జీవ రక్షా జ్ఞాన ప్రచారక మండలిలో కార్యనిర్వాహక కార్యదర్శిగా పనిచేశారు. సేఠ్ లాల్జీ మేఘ్ జీ కార్యదర్శిగా ఉండేవారు.  మద్యపాన నివారణకోసం యువకుల బృందాల ద్వారా భజన మందిరాలు ఏర్పాటు చేశారు. మద్యపానానికి ఖర్చు చేసే సొమ్మును తమకు ఇవ్వాల్సిందిగా కార్యకర్తలు భిక్షాటన చేసేవారు. అలా సేకరించిన మొత్తాన్ని దాతలకు బంగారం రూపంలో తిరిగి ఇచ్చేవారు. ఈ ఉద్యమంలో మహిళలను బాగా ప్రోత్సహించేవారు. ఇటువంటి వినూత్నమైన కార్యక్రమాల ద్వారా సాగిన మద్యపాన నివారణ ఉద్యమం మంచి ఫలితాలనే ఇచ్చింది.

ఆర్యసమాజ్ తో సన్నిహిత సంబంధం కలిగిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ హిందువులను ఇస్లాంలోకి మతం మార్చడాన్ని తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు. హిందూ సమాజానికి చేసిన సేవలకు గుర్తింపుగా 1913లో ఆర్యసమాజ్ మాదరి భాగ్యరెడ్డిని `వర్మ’ అనే బిరుదుతో సత్కరించింది. అలాగే ఒక ప్రత్యేక సభలో ధర్మ వీర్ వామన్ నాయక్ ఆయనకు `శివశ్రేష్టి’ అనే బిరుదు ప్రదానం చేశారు.

నిజాంకు చెందిన హైదారాబాద్ లో కులీనులు, మేధావుల వివరాలతో రూపొందిన `పిక్టొరల్ హైదరబాద్’ అనే పుస్తకంలో భాగ్యరెడ్డి వర్మ గురించిన సమాచారం కూడా ఉంది. ఆ పుస్తకంలో ప్రస్తావించిన ఏకైక హరిజన నాయకుడు ఆయనే. ఆ పుస్తకాన్ని వ్రాసిన కృష్ణస్వామి ముదిరాజ్ ఇలా అన్నారు – “హిందువులు, హిందుత్వపు చరిత్ర వ్రాసినప్పుడు అణగారిన వర్గాల ఉన్నతికి కృషి చేసిన భాగ్యరెడ్డి పేరు తప్పకుండా వస్తుంది.’’

భాగ్యరెడ్డి వర్మ మంచి వక్త. 1906 – 1931 మధ్య కాలంలో ఆయన 3,348 ఉపన్యాసాలు ఇచ్చారు. 1917లో జరిగిన అఖిల భారత హిందూ సంస్కరణ సమావేశాల్లో మొదట ఆయనకు మాట్లాడటానికి కేవలం 10 నిముషాల సమయమే ఇచ్చారు. కానీ సమావేశాలకు హాజరైన ప్రతినిధులు ఎంతగా ముగ్ధులయ్యారంటే భాగ్యరెడ్డి వర్మ ఏకంగా అరగంటపాటు ఉపన్యాసం ఇచ్చారు. ఆ తరువాత మాట్లాడిన మహాత్మా గాంధీ ఆయన చెప్పిన విషయాలను ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించారు కూడా. సంస్కరణ గురించి భాగ్యరెడ్డి వర్మ వ్యక్తపరచిన అభిప్రాయాలు, సూచించిన మార్గాలు ఆచరణయోగ్యంగా ఉన్నాయని భావించిన జగద్గురు శంకరాచార్య (కుర్తకోటి) ఒక సందర్భంలో వేదికపై తనతోపాటు భాగ్యరెడ్డి వర్మకు కూడా స్థానం కల్పించారు. అదే వేదికపై రాజ ధనరాజ్ గిరి కూడా ఉన్నారు. 1925లో ఆది హిందూ భవన్ ను ప్రారంభించడానికి కూడా శంకరాచార్య సుముఖత వ్యక్తం చేసినా, కొందరు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించడంతో ఆ ఆలోచనకు స్వస్తి చెప్పారు. ఆది హిందూ భవన్ లో జరిగిన ఒక కార్యక్రమానికి ప్రముఖ కవి, పండితుడు, సనాతన సంస్కరణవాది అయిన కావ్యకంఠ గణపతి శాస్త్రి (ముని) హాజరయ్యారు.

బెజవాడలో జరిగిన(1917) మొదటి ఆంధ్ర దేశ పంచమ సమావేశాలకు భాగ్యరెడ్డి వర్మ హాజరయ్యారు. జనాభా లెక్కల సేకరణలో మద్రాస్ ప్రభుత్వం, నిజాం ప్రభుత్వం హరిజనులను ఆది ఆంధ్రులు, ఆది హిందువులుగా గుర్తించాయి. ఏలూరులో జరిగిన(1921) ఆది ఆంధ్ర సమావేశాల్లో భాగ్యరెడ్డి వర్మను `సంఘమాన్య’ అనే బిరుదుతో సత్కరించారు.

అనవసరమైన విధానపరమైన పద్దతులు తొలగించి సామాజిక భావనను పెంపొందించడం కోసం పంచాయతీ వ్యవస్థను మోహల్లా పంచాయత్ ల ద్వారా సంస్కరించే ప్రయత్నం చేశారు. దీనికి కొత్వాల్ రాజ బహదూర్ వెంకట్రామ రెడ్డి ఎంతో నైతిక మద్దతు అందించారు. దీని వల్ల వివాదాలను శాంతియుతంగా పరిష్కరించడమే కాక దురాచారాలను రూపుమాపడానికి సాధ్యపడింది. సత్ఫలితాలను ఇచ్చిన కొత్త వ్యవస్థ దురదృష్టవశాత్తు ఎక్కువ కాలం నిలబడలేదు.

పేద ప్రజానీకంలో ఆరోగ్య అవగాహన పెంచడం కోసం 1912లో స్వస్తి దళ్ ను నిర్వహించారు. ప్లేగ్ వంటి అంటువ్యాధులు వ్యాపించినప్పుడు వాటి నివారణలో ఈ దళ్ ఎంతో అద్భుతంగా పనిచేసింది.

మంచి చిత్రకారుడు కూడా అయిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ ఒక సారి తన చిత్రాలను రవీంద్రనాథ్ టాగూర్ కు చూపించారు. అలాగే 1925లో చేతి వృత్తుల ఉత్పత్తులు, చిత్రాలు, శిల్పాల ప్రదర్శనను కూడా ఏర్పాటు చేశారు. ఆ ప్రదర్శనను సందర్శించిన ఒక ప్రముఖ ఆధ్యాత్మిక గురువు బాగున్న కళాఖండాలకు పురస్కారాలు కూడా అందజేశారు.

`భాగ్యనగర్ పత్రిక’ ద్వారా కూడా భాగ్యరెడ్డి వర్మ తన సామాజిక సంస్కరణను ప్రచారం చేశారు. అలాగే జక్కుల సత్తయ్య సహకారంతో 1918లో `ది పంచమ’ అనే ఆంగ్ల మాసపత్రికను కూడా ఆయన ప్రారంభించారు.

సామాజిక సంస్కరణ కోసం ఆయన చేసిన కృషిని గుర్తించి, ప్రశంసిస్తూ హిందువులలో అన్ని వర్గాలకు చెందినవారు ఆయనకు మద్దతు తెలిపారు. ఆది హిందూ సామాజిక సేవా సంస్థ ను స్థాపించిన తరువాత అందులో అధ్యక్ష పీఠంతోపాటు మూడువంతుల సభ్యులు సవర్ణులకు కేటాయిస్తూ భాగ్యరెడ్డి వర్మ నిర్ణయం తీసుకున్నారు. దీనినిబట్టి ఆయన చేపట్టిన కార్యం అన్ని వర్గాల వారిని కలుపుకుని పోయే విధంగా ఉండేదని అర్ధమవుతుంది.

1930లో క్యాన్సర్ వ్యాధి బారిన పడ్డ భాగ్యరెడ్డి వర్మ 18 ఫిబ్రవరి, 1939లో శివరాత్రి రోజున తుది శ్వాస విడిచారు.

– రాహుల్ శాస్త్రి

Shubrak -Loyal horse of Karan Singh

Posted Posted in Inspiration
మనకు రాణాప్రతాప్ చేతక్ గురించి తెలుసు..కరణ్ సింగ్ ‘ శుభ్రక్ ‘ గురించి తెలియదు..
నిజమైన చరిత్ర VS  తప్పుడు కల్పిత కథ..
కుతుబుద్దిన్ ఐబాక్..
బానిస  రాజవంశం యొక్క మొట్టమొదటి పాలకుడు..ఇతని మరణం గురించి చరిత్రలో చెప్పేది పోలో ఆడుతూ గుర్రం నుండి ప్రమాదవశాత్తు పడిపోవటంతో మరణించాడు అని పుస్తకాల్లో రాశారు..
కానీ మొదటిసారిగా 11 ఏళ్ళ వయసులో గుర్రాన్ని నడిపిన ఒక యుద్ధోన్మాది మరియు గుర్రాల స్వారీపై లెక్కలేనన్ని యుద్ధాలు చేసి అక్రమంగానో సక్రమంగానో విజయాలు సాధించిన ఒక వ్యక్తి  నడుస్తున్న గుర్రం నుండి పడిచనిపోయాడు అంటే ఎలా నమ్ముతాము?
ఇదీ జరిగిన చరిత్ర..
ముస్లిం చరిత్రకారులూ కాంగ్రేస్ కమ్మీల సంయుక్త రాతగాళ్ళూ మనల్ని తప్పు దోవపట్టించారు..
కుతుబుద్దీన్ ఐబాక్ మేవార్ రాజును హతమార్చి రాజపుతానాను దోచుకున్నప్పుడు యువరాజు కరణ్ సింగ్ ను ఖైదు చేశాడు. మరియు దోపిడీ సంపదతో పాటు యువరాజు..అతను  ప్రేమగా పెంచుకునే ప్రిన్స్ గుర్రం ‘ శుబ్రక్ ‘ ను కూడా తనతో లాహోర్ తీసుకువెళ్లాడు.
లాహోర్లో సమయం చూసి రాకుమారుడు పారిపోవాలని ప్రయత్నం చేశాడు కానీ దురదృష్టవశాత్తు ఐబక్ సైనికులకు దొరికిపోయాడు..
దొరికిన రాకుమారుడు కరణ్ సింగ్ తలను బహిరంగంగా నరికి ఆ తలతో గుఱ్ఱము మీద కూర్చొని పోలో ఆడాలని తద్వారా రాజపుత్రులను హిందువులను భయబ్రాంతులకు గురిచేయాలని భావించాడు..
కుతుబుద్దిన్ ఐబక్ శిరస్త్రాణం ధరించి రాకుమారుడి  గుర్రం శుభ్రక్ పై మైదానానికి చేరుకుకున్నాడు..మెల్లగా మైదానంలోకి ప్రవేశించిన శుభ్రక్ దూరంగా సంకెళ్లతో నిలబడ్డ  తన మాస్టర్ కరణ్ సింగ్ను తక్షణమే గుర్తించింది..ఆ క్షణంలో కరణ్ సింగ్ అవమాన భారంతో తలదించుకుని మౌనంగా కన్నీళ్లు కారుస్తున్నాడు…
తన ప్రియమిత్రుడు యజమాని అయిన కరణ్ సింగ్ దుస్థితిని గమనించిన శుభ్రక్ తన యజమానికి ఏం జరుగబోతున్నదో ఊహించింది..ఒక్కసారిగా ఆగ్రహంతో ఊగిపోయింది రెండు కాళ్ళు గాల్లోకి లేపి తనమీద కూర్చున్న కుతుబుద్దీన్ ఐబక్ ను కిందపడేసి తన బలమైన గిట్టలతో ఛాతీ మీద మొహం మీద శక్తివంతంగా తాడనం చేసి వాడు మరణించాడు అని రూఢీ చేసుకున్న తర్వాత మెరుపు లాగా తన యజమాని కరణ్ సింగ్ వద్దకు పరుగెత్తుకు వెళ్లి అతను తనమీద అధిరోహించడానికి వీలుగా నేలమీద సాగిలపడి రాకుమారుడు తనను అధిరోహించగానే మేవార్ రాజ్యం వైపు పరుగులు తీసింది..
శుభ్రక్ తన జీవితంలో అత్యంత కష్టమైన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించింది..
ఈ సంఘటన చూస్తున్న ప్రతివ్యక్తి మ్రాన్పడిపోయి చూస్తుండగానే లాహోర్ ను దాటవేసింది..
షుమారు 600 కిలోమీటర్లు ఆగకుండా పరుగెడుతూ మేవార్ సామ్రాజ్యం యొక్క ద్వారాల వద్ద నిలిచింది..
రాకుమారుడు పూర్తి గాయాలతో అలసటతో ‘ శుభ్రక్ ‘ మీద  నుండి దిగినప్పుడు ‘ శుభ్రక్ ‘  ఒక విగ్రహం లాగా నిలబడి పోయింది..
కిందకు దిగిన కరణ్ సింగ్ ప్రేమతో కృతజ్ఞతతో శుభ్రక్ తలపై తన చేతులను ప్రేమగా వేసి నిమురుతూ ప్రేమగా ముద్దిడినప్పుడు యజమాని కళ్ళలోకి చూస్తూ తన పని పూర్తి అయిందని అర్ధం చేసుకొని తన అంతిమ శ్వాస వదిలి భూమాత ఒడిలోకి జారిపోయింది.
మనం చాలా సార్లు చేతక్  గురించి చదివాము  కానీ ఈ ‘ శుభ్రక్ ‘ కథ విశ్వాసానికి పరాకాష్ట..
ఇలాంటివి మన ఆధునిక విద్య వ్యవస్థలోని  సిలబస్ లో  భాగంగా ఎప్పుడూ లేవూ..ఉండవు. చాల మందిని విశ్వాసానికి యజమాని పట్ల ప్రేమను చూపించిన వాటిలో చేతక్ కాకుండా ఇంకేదన్నా పేరు చెప్పగలరా అని అడిగితే.. చాలా మంది మాకు తెలియదు అన్నారు.
ప్రస్తుతం భారత చరిత్రను సరైన కోణంలో తిరగ రాస్తున్న ఈ సందర్భంలో ‘ శుభ్రక్ ‘ లాటి అమూల్యమైన జాతి రత్నాల గురించి తలుచుకోవడం మనకు స్ఫూర్తిదాయకం గా భావిస్తున్నాము..

సూర్యసేన్

Posted Posted in Inspiration

“మృత్యువు నా తలుపు తడుతోంది. నా మనస్సు శాశ్వతత్వం వైపుగా ఎగిరిపోతోంది. .ఇలాంటి ఆనందకర, పవిత్ర క్షణంలో నేను మీకు ఏమి ఇవ్వగలను? స్వతంత్ర భారతమనే స్వర్ణ స్వప్నాన్ని తప్ప..18 ఏప్రిల్,1930నాటి చిట్టగాంగ్ తిరుగుబాటును ఎప్పుడు మరచిపోవద్దు…భారత స్వాతంత్ర్యపు హోమకుండంలో తమ జీవితాలను సమర్పించిన దేశభక్తుల పేర్లను మీ గుండెల్లో పదిలంగా దాచుకోండి.’’ – ఇదీ సూర్యసేన్ చివరిసారిగా తన స్నేహితులకు వ్రాసిన లేఖ.

చిట్టగాంగ్ లోని నౌపారాలో 1894 మార్చ్ 22న సూర్యసేన్ జన్మించారు. 1916లో బెహరాంపూర్ కళాశాలలో బి ఏ చదువుతున్నప్పుడు ఒక అధ్యాపకుడి ద్వారా స్వాతంత్ర్యోద్యమ సంగ్రామం గురించి తెలుసుకున్నాడు. విప్లవకారుల లక్ష్యం, ఆదర్శాలకు ఆకర్షితులైన సూర్యసేన్ అనుశీలన సమితి అనే విప్లవ సంస్థలో చేరారు.

చిట్టగాంగ్ ఆయుధాగారంపై దాడి

1930 ఏప్రిల్ 18న సూర్యసేన్ నాయకత్వంలో కొందరు విప్లవకారులు చిట్టగాంగ్ పోలీసు ఆయుధాగారంపై దాడి చేశారు. ఆయుధాలను చేజిక్కించుకోవడమేకాక టెలిఫోన్, టెలిగ్రాఫ్, రైల్వే మొదలైన వ్యవస్థలను ధ్వంసం చేయడం ద్వారా చిట్టగాంగ్ కు మిగిలిన ప్రాంతాలతో సంబంధాలను పూర్తిగా తెంచివేయడం ఈ దాడి లక్ష్యం. అయితే దాడిలో ఆయుధాలను స్వాధీనపరచుకున్న విప్లవకారులు మందు సామగ్రిని మాత్రం చేజిక్కించుకోలేకపోయారు. ఆయుధాగారంలో జాతీయ పతాకాన్ని ఆవిష్కరించి అక్కడ నుంచి తప్పించుకుని పారిపోయారు. ఇది జరిగిన కొన్ని రోజులకే జలాలాబాద్ కొండల్లో ఉన్న విప్లవకారుల స్థావరాన్ని పెద్ద సంఖ్యలో బ్రిటిష్ బలగాలు చుట్టుముట్టాయి. అప్పుడు సాగిన పోరులో 12మంది విప్లవకారులు అమరులయ్యారు. అనేకమంది పట్టుబడ్డారు. సూర్యసేన్ తో సహా మరికొంతమంది మాత్రం తప్పించుకున్నారు.

అరెస్ట్, మరణం

జలాలాబాద్ నుంచి తప్పించుకున్న సూర్యసేన్ చాలా కాలం పోలీసులకు చిక్కకుండా వేరువేరు ప్రాంతాల్లో తిరిగారు. కార్మికుడిగా, రైతుగా, పూజారిగా, ఇంట్లో పనివాడుగా వివిధ అవతారాలలో పోలీసుల కన్నుగప్పి తిరిగారు. ఒకసారి ఆయన నేత్రసేన్ అనే వ్యక్తి ఇంట్లో తలదాచుకున్నారు. సూర్యసేన్ తమ ఇంట్లో ఉన్నడంటూ నేత్రసేన్ పోలీసులకు సమాచారం అందించడంతో 1933 ఫిబ్రవరి లో పోలీసులు అరెస్ట్ చేశారు. విప్లవకారుడిని పట్టిచ్చినందుకు బ్రిటిష్ వారి నుంచి బహుమానం అందుకోవచ్చని నేత్రసేన్ అనుకున్నాడు. కానీ ఆ బహుమతి అందుకోవడానికంటే ముందే అతను చేసిన మోసానికి శిక్ష అనుభవించాడు. ఒక విప్లవకారుడు అతని తలనరికి చంపాడు. ఉరి తీయడానికి ముందు బ్రిటిష్ వాళ్ళు సూర్యసేన్ ను అమానుషంగా హింసించారు. నోట్లో పళ్ళన్ని పీకారు. గోళ్ళను ఊడబెరికారు. ఎముకలను విరిచారు. ఈ దారుణ హింసకు స్ఫృహ తప్పిన సూర్యసేన్ ను అలాగే ఉరికంబం దగ్గరకు ఈడ్చుకుని వచ్చారు. 1934 జనవరి 12న సూర్యసేన్ ను ఉరి తీశారు.

 

 

 

 

శ్యాం జీ కృష్ణ వర్మ

Posted Posted in Inspiration

భారతదేశ స్వాతంత్ర్య పోరాటానికి విదేశాలలో ఉంటూ ఎంతో సహకరించిన ప్రఖర జాతీయవాది, దేశభక్తుడు శ్రీ శ్యాం జీ కృష్ణ వర్మ.
ఆయన తన క్రియాశీలక జీవితాన్ని, భారతదేశంలో స్వాతంత్ర్య పోరాటం జరుగుతున్నపుడు యూరోప్ ఖండంలో గడిపారు. ఈ సమయంలో దేశంలోని స్వతంత్ర్య వీరులకు ఒక ప్రధాన సహాయ కేంద్రంగా, వారి కార్యకలాపాలకు కావలసిన వ్యవస్థలను ఏర్పాటు చేస్తూ కీలక పాత్రను పోషించారు.

“ఇండియన్ సోషియాలజిస్ట్” అనే మాసపత్రిక ను ప్రారంభించి విప్లవ భావాలను ప్రచారం చేశారు. ఫిబ్రవరి 1905 లో ఆయన “ఇండియన్ హోమ్ రూల్ సొసైటీ” ని స్థాపించి, భారతదేశంలో బ్రిటిష్ వారి ఆధిపత్యానికి వ్యతిరేకంగా తన గళాన్ని వినిపించారు.
స్వామి దయానంద సరస్వతి “సత్యార్థ ప్రకాశం ” మొదలైన అనేక పుస్తకాలవల్ల ఆయన సిద్ధాంతాలకు, రచనలకు, జాతీయవాద భావనలకు ఎంతో ప్రభావితులైన శ్యాంజీ కృష్ణవర్మ ఆయనకి అభిమానిగా మారారు. దయానంద సరస్వతి స్పూర్తితో ఇంగ్లాండ్ లో “ఇండియా హౌస్” ను ఏర్పాటు చేశారు. ఇంగ్లాండ్ లో పర్యటించే భారతీయులకు ఇది ఎంతో సహాయంగా ఉండేది. వినాయక దామోదర్ సావర్కర్, లాలా హరదయాల్, బీరెన్ చటోపాధ్యాయ, వివి అయ్యర్ మొదలైనవారు చాలామంది ఈ ఇండియా హౌస్ ద్వారా ప్రయోజనం పొందారు.
శ్యాం జీ కృష్ణ వర్మ తన ఉపన్యాసాల ద్వారా, పుస్తకాల ద్వారా, కరపత్రాల ద్వారా భారత దేశంలోని బ్రిటిష్ పరిపాలనకు వ్యతిరేకంగా ప్రచారం సాగిస్తూ ఉండేవారు. తాను నిర్వహిస్తున్న రాజకీయ కార్యకలాపాల కారణంగా ఆయన ఇంగ్లాండ్ ను వీడవలసి వచ్చింది. అక్కడి నుండి ఆయన పారిస్ కు వెళ్లి, భారత స్వాతంత్ర్య ఉద్యమాన్ని సమర్థిస్తూ తిరిగి తన కార్యక్రమాలను నిర్వహించారు.
మొదటి ప్రపంచ యుద్దం కారణంగా పారిస్ లో కూడా ఎక్కువ కాలం ఉండలేక పోయారు. అక్కడి నుండి స్విట్జర్లాండ్ లోని జెనీవాకు వెళ్లి తన శేష జీవితాన్ని అక్కడే గడిపారు. జెనీవాలో మార్చ్ 30, 1930 న శ్యాం జీ కృష్ణ వర్మ పరమపదించారు.