ప్రమాదం అబద్ధం.. మరి నేతాజీ ఏమైనట్టు?

Posted Posted in News

అసలు రహస్యం బయటపడనే లేదు.

ప్రపంచంలోకెల్లా పెద్ద మిస్టరీ ముడి ఇంకా విడనే లేదు.
జాతీయ వీరుడు, యావద్భారతానికి ప్రియతమ నాయకుడు అయిన నేతాజీ సుభాష్ చంద్రబోస్‌కు సంబంధించి కొత్తగా బయటపడ్డ కొద్ది వివరాలు వింటేనే ఒళ్లు జలదరిస్తుంది.
నేతాజీ 1945 ఆగస్టు 18న ఫార్మోసా (తైవాన్)లోని తైహోకు వద్ద విమాన ప్రమాదంలో మరణించాడు. ఆయన చితాభస్మాన్ని టోక్యోలోని రెంకోజీ బౌద్ధ మందిరంలో భద్రపరిచారు. ఇది ఇనే్నళ్లుగా స్వతంత్ర భారత కాంగ్రెసు ప్రభువులు పాడుతున్న పాట.

ఇది నిజం నిజం అని వారు ఎంత నొక్కి చెబితే – అది నిజం కాదన్న అనుమానం భారత ప్రజలకు అంత ఎక్కువగా బలపడుతూ వచ్చింది. ప్రజాభిప్రాయ తీవ్రతకు తాళలేక 1956లో షానవాజ్ కమిటీని, 1970లో ఖోస్లా కమిషన్‌ను వేసి, విచారణ తతంగం ఆర్భాటంగా నడిపించి, అదే పలుకును ఆ చిలుకల చేతా చెప్పించారు. జనం నమ్మలేదు.

1999లో వచ్చిన ఎగస్పార్టీ ప్రభుత్వం రహస్యాన్ని ఛేదించేందుకు వేసిన ముఖర్జీ కమిషన్ విమాన ప్రమాదం కట్టుకథ అని తేల్చింది. కాని దాని నివేదిక చేతికందేలోపే వాజపేయి సర్కారుకు నూకలు చెల్లాయి. తరవాత వచ్చిన సోనియా దొరసానిగారి బినామీ ప్రభుత్వం ఆ నివేదికను కొనగోటితో బుట్టదాఖలు చేసింది. గుట్టు రట్టు కాకుండా జాగ్రత్తపడ్డామన్న కాంగ్రెసానందం ఎంతోకాలం నిలవకుండా మళ్లీ జమానా మారింది. గద్దెనెక్కిన నరేంద్ర మోది ప్రభుత్వ పాత దస్త్రాలను బయటపెట్టసాగటంతో కందిరీగల తుట్టె కదిలింది.

జనవరి 23న నేతాజీ జయంతి నాటి నుంచి మొదలుపెట్టి మోదీ సర్కార్ దఫాలవారీగా బహిరంగపరుస్తున్న సీక్రెట్ ఫైళ్లలో బ్రహ్మాండం బద్దలయ్యేంత గొప్ప సత్యాలయితే లేవు. అంతటి దేవరహస్యాలను వాటి నుంచి ఆశించిన వాడు అవివేకి. ఎందుకంటే నేతాజీ మిస్టరీ హఠాత్తుగా ఇప్పుడు లేచినది కాదు. అది డెబ్బయ్యేళ్ల పాతది. ఇనే్నళ్లూ రాజ్యమేలిన వారికి నిజమేమిటో తెలుసు. దాన్ని బయటికి రాకుండా ఎలా తొక్కిపెట్టాలో ఇంకా బాగా తెలుసు. తాము కట్టకట్టి అటకమీద పెట్టించిన ఫైళ్లలో ఏ కాగితాల్లో ఏమున్నదీ వారు బాగా ఎరుగుదురు. వారి కొంపముంచే విషయాలేవైనా వాటిలో ఉంటే పగవాళ్లొచ్చి వాటిని బయట పెట్టేంతవరకూ చేతులు ముడుచుకుని కూచోరు. మరీ ఇబ్బందికరమైన పత్రాలను అధికార దీపం చేతిలో ఉండగానే తగలెయ్యటం మంచిదని వారికి ఒకరు చెప్పక్కర్లేదు.

అలాగే చేశారు కూడా. 1999లో మనోజ్‌కుమార్ ముఖర్జీ కమిషన్ విచారణ మొదలు పెట్టేనాటికే కీలకమైన దస్త్రాలు గల్లంతు అయ్యాయి. 1960’ల్లో, 70’ల్లో చాలా ఫైళ్లను నాశనం చేసినట్టు ఆ కమిషన్ దృష్టికి వచ్చింది. కనీసం తగలబెట్టిన ఫైళ్ల తబిసీళ్లయినా ఒక చోట రాసి ఉంచారా అని కమిషన్ ఆరాతీస్తే ప్రధానమంత్రి కార్యాలయం చెప్పిన వివరాల్లో మచ్చుకు ఒకటి:
One file No.12(226) 56 – PM has been destroyed on 6.3.1972. Certain documents of file No.23(156) 51-PM have been destroyed. One file No.2(381) 60-66 PM is not readily traceble in our records. [12(226) 56P PM ఫైలు 6.3.1972న నాశనం చేయబడ్డది. 23(156) 51P PM
12(226) 56- – ఫైలు 6.3.1972న నాశనం చేయబడ్డది. 23(156) 51- – నెంబరు ఫైలులోని కొన్ని డాక్యుమెంట్లను ధ్వంసం చేయడమైనది. 2(381) 60-66 – అనే ఫైలు రికార్డులలో కనపడుట లేదు.

6.3.1972 తేథీన ప్రధానమంత్రిగా ఉన్నది నెహ్రూగారి అమ్మాయి. ఆ సమయాన ఖోస్లా కమిషన్ నేతాజీ మరణంపై విచారణ జరుపుతున్నది. సరిగ్గా అప్పుడే ఫైళ్ల నిర్మూలన కార్యక్రమం ముమ్మరంగా జరిగినట్టు పై వివరాలు తెలుపుతున్నాయి. కీలక రహస్యాల వెల్లవేత, ఏరివేతలు కడు జాగ్రత్తగా సాగాక, ఎవరు చూసినా ఫరవాలేదు లెమ్మని వెనకటి ప్రభువులు బతకనిచ్చిన కాగితాలే ఫైళ్లలో మిగులుతాయి, ఇప్పుడొచ్చిన మోదీ గవర్నమెంటు వాటిని బయటపెట్టినంత మాత్రాన భూమి తలకిందులయిపోదు. నిజమే.

కాని అలా బతికి బయటపడ్డ పత్రాల్లోనే దేశాన్ని నివ్వెరపరిచే నిజాలున్నాయి. ఉదాహరణకు విమాన ప్రమాదంలో బోసుబాబు మరణించినట్టుగా నెహ్రూగారు, వారి అమ్మాయిగారు, వారి వారసులు అధికారికంగా నొక్కి వక్కాణించినట్టి 1945 ఆగస్టు 18 తేదీ తరవాత కూడా ఆ మహానాయకుడు బతికే ఉన్నాడు. 1945 డిసెంబర్, 1946 జనవరి, 1946 ఫిబ్రవరిల్లో ఆయన రేడియోలో మాట్లాడాడు. భారతదేశం కోసం తన గుండె మండుతున్నదనీ, త్వరలో తాను విజయవంతంగా తిరిగి రాగలననీ అప్పుడు చెప్పాడు. ఆ ప్రసారాలను బెంగాల్ గవర్నరుకు సహాయకుడైన పి.సి.కర్ అనే అధికారి మానిటర్ చేశాడు. ఆ వివరాలు 870/11/-/16/92/-్జ/ నెంబరుగల ప్రధాని కార్యాలయం ఫైలులో ఉన్నది. తరవాత కొద్ది కాలానికే జవాహర్‌లాల్ నెహ్రూగారు దేశాధినేత అయ్యాడు. దేశంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఆందోళన పడుతున్న నేతాజీ క్షేమం గురించిన ఈ సమాచారం ఆయనకు తెలియదని నమ్మలేము. 1945 ఆగస్టులోనే సుభాష్ బోస్ మరణించాడన్న అబద్ధాన్ని ఆయనా, ఆయన ఉత్తరాధికారులూ బుద్ధిపూర్వకంగా వ్యాప్తి చేశారనే అనుకోవాలి.

స్వతంత్ర రాజ్యాధినేతగా పనె్నండు దేశాల గుర్తింపు పొందిన సుభాష్‌చంద్రబోస్ తన మిత్ర క్షేత్రంలో విమాన ప్రమాదంలో మరణిస్తే దానికి సంబంధించిన ఏ రికార్డూ ఎక్కడా ఉండకుండా పోతుందా? ఆయన మరణించాడనటానికి పిసరంత రుజువు లేదు. ఆయన మరణించలేదని, వేరే దేశానికి రహస్యంగా తరలిపోవటానికే విమాన ప్రమాదం కథ అల్లాడని అప్పుడే వైస్రాయి మొదలుకుని బ్రిటిష్ ఉన్నతాధికారులెందరో చెప్పారు. అనంతరకాలంలో నెహ్రూ కాబినెట్‌లో చేరిన షానవాజ్ నడిపింది బూటకపు విచారణ; తన దర్యాప్తులో బయటపడ్డ కీలక సాక్ష్యాలను తొక్కిపెట్టి ఖోస్లా కమిషన్ చేసింది వాస్తవానికి వక్రీకరణ – అన్న సంగతి ఇప్పుడు ప్రజలముందుకు వచ్చిన క్లాసిఫైడ్ ఫైళ్లవల్ల మరోసారి ధ్రువపడింది.

నేతాజీ మిస్టరీకి సంబంధించిన ఫైళ్లను బహిరంగపరచాలని డిమాండు వచ్చిన ప్రతిసారీ – అలా చేస్తే శాంతిభద్రతలకు పుట్టి మునుగుతుంది. ప్రజా క్షేమం మంట కలుస్తుంది. ఇతర దేశాలతో మన స్నేహసంబంధాలకు కొంపలంటుకుంటాయి – అని ఇప్పటిదాకా రాజ్యమేలిన ప్రతి ప్రభుత్వమూ అరిగిపోయిన రికార్డును వినిపించేది. బెంగాల్ అసెంబ్లీ ఎన్నికల మీద కన్నుతోనే కావచ్చు – మొదట మమతాబెనర్జీ, తరవాత నరేంద్ర మోదీ చొరవచూపి తమతమ కచేరీల్లోని ఫైళ్లను బయటపెట్టాక కూడా శాంతి, భద్రత సజావుగానే ఉన్నాయి. ప్రజా క్షేమం ప్రమాదంలో పడలేదు. మిత్ర దేశాలేవీ కొట్లాటకు రాలేదు.

విమాన ప్రమాదంలో నేతాజీ మరణం అబద్ధం అని తేలాక అనివార్యంగా ఉత్పన్నమయ్యే ప్రశ్నలు – అయితే ఆయన ఏమయ్యాడు? ఎలా బతికాడు? ఏమి చేశాడు? ఎప్పుడు ఏ పరిస్థితుల్లో మరణించాడు- అని. దేశవాసులు ఎప్పటినుంచో ఎదురుచూస్తున్న సమాచారం అది. ఇప్పటికి బహిర్గతమైన ఫైళ్లలో ఆ ఊసులు లేవు. ఉండవు కూడా. అవి దొరకాలంటే వెతకాల్సింది ఢిల్లీలో, కోల్‌కతాలో సర్కారీ అటకల మీద కాదు. ఆ సమయాన నేతాజీ తిరుగాడిన, ఆయన అజ్ఞాతంగా వెళ్లినట్టుగా తెలిసిన, లేక అనుమానం ఉన్న దేశాల్లో! అప్పటి ఘటనలకు సంబంధించిన ఆయా ప్రభుత్వాల పాత రికార్డుల్లో! వాటికి సంబంధించి ఇప్పటికే వెలికి వచ్చిన దిగ్భ్రాంతకర కథనాలు, వాటికి సంబంధించిన సాక్ష్యాధారాల తీగ పట్టుకుని లాగితే మొత్తం డొంక కదులుతుంది. ఏ దుర్మార్గుల ప్రేరేపణతోనో ఏ సైబీరియా చెరలోనో, భారత మహా నేతను ఎవరు ఎలా నిర్బంధించారో, ఎలా హింసించారో, ఆకాలాన ఆయనను మన మహానుభావులు ఎవరెవరికి చూపించారో, అసలు నిజం ఎక్కడ బయటపడుతుందోనని నేతాజీ బంధుమిత్రుల మీద నిఘా పెట్టి ఏళ్ల తరబడి నీడలా ఎలా వెంటాడారో, నీచ రాజకీయ స్వార్థం కోసం ఎందరిని బలి తీసుకున్నారో, దార్శనికులు, దేశానికి మార్గదర్శకులు అనుకున్న పెద్దలే ఎంతటి కుత్సితాలకు పాల్పడ్డారో లోకానికి వెల్లడవుతుంది. అది నెరవేరాలంటే అరకొర ఫైళ్లను బయట పెడితే సరిపోదు. అత్యున్నత

స్థాయిలో సమగ్ర విచారణ సత్వరం జరిపించాలి. వీలైనంత వేగంగా నివేదిక తెప్పించాలి. మొగమాటం లేకుండా దాని మీద కదలాలి.
జాతి కోరేది, మోదీ ప్రభుత్వం నుంచి అవశ్యం ఆశించేది అది! నేతాజీ మిస్టరీని మొదలంటా కుళ్లగించే క్రమంలో లాల్ బహదూర్ శాస్ర్తి మరణం వెనుక మర్మమూ బయటపడితే మరీ మంచిది!

ఎం.వి.ఆర్ శాస్త్రి

(ఆంధ్ర భూమి సౌజన్యం తో)

Red Earth Tales

Posted Posted in News

A voluble Kanhaiya and the silent Kerala murders

You may not have heard of Sadanandan Master. One dark night in 1994, days short of his sister’s wedding, the school-teacher in Kerala was pulled out of a bus by CPI(M) workers and pinned to the ground. His face was slammed into the mud and his legs severed from his body with an axe. Last month, in the same week that Kanhaiya Kumar became a symbol of free speech, a younger man from the RSS, Sujith, was dragged out of his home and hacked to death in front of his parents and mentally challenged brother. As his frantic cries sliced through another dark night, Kanhaiya’s speech was being played on loop and the CPI(M) raised his right to free speech in Parliament. You may, therefore, be excused for not having heard of Sujith either—not when he lived, especially not when he died. Sujith’s death was taken away from him, much like his life.

A few days after Sujith’s murder, a young auto driver, Biju, from the RSS again, was attacked whilst ferrying schoolchildren, leaving him battling for life and the children traumatised. But these children, although scarred, will survive and reach adulthood, much like the 40 students in 1999 who watched as the gentle Jayakr­ishnan Master was hacked to death during class. Traumatised children? Yes, but not enough for a little boy to identify one of the main acc­used by his hairstyle as the killer—a CPI(M) worker.

These aren’t random acts or cases of mob fury, the way the loquacious Kanhaiya defines the 1984 Sikh “riots” while recommending that we read history. These are targeted attacks and they have a history, even if mostly documented by tongue. Remember, the RSS, as the acc­usation stands, has no “intellectuals”! But for those who liken the violence in Kannur to a Bloods vs Crips streetgang-style vendetta saga, the date to roll back to is April 28, 1969—the day of the first killing, of Vadikkal Ramakrishnan, an RSS worker, who was on his way home. His crime? He’d switched sides. This is a consistent casting call: the ones topping the hit list are those who “betray”. Betrayal has bloody consequences in this land of “party villages”—fiefdoms of enforced ideology where the mildest response to those who veer from Marxism is throwing faeces and dirt into their wells.

Every decade has a tombstone for a milestone. The name for the 1970s is Pannunda Chandran, a college student killed in an RSS shakha. The date: September 2, 1978. More names, more dates, but this one sets the context, an oft-used ruse to explain the murders of RSS workers: the 1978 context was an upswing in support for the RSS because of its resistance during the Emergency.

The bodycount mounted and history turned a corner: this sordid and bloody saga was not to remain a one-sided contact sport, and when the government refused to intervene, it became retaliatory, transforming beautiful Kannur into the Sicily of India, with vendetta as its official sport. One at which the CPI(M) still wins.

Since February, there has already been one fatality and two near-fatal attacks on RSS workers. They pass without comment because primetime is only for Kanhaiya and his contemplations. Meanwhile, Sujith is quietly cremated in a ceremony that has a “secular” turnout. The clarion call for civil rights in Delhi is amplified, the human rights violations in Kerala muted. Ghettois­ing murder helps explain it better, especially when the losing side holds an ideology that is abhorrent to the powers that control the discourse.

Amal, a pracharak and most recent victim of this violence, has just regained speech and managed to remember his name, an insignificant development, because the microphones will never reach him. But what of the all-important spurts of “free speech”? Like the one M.M. Mani, a veteran CPI(M) leader, had in 2012 when he waxed nostalgic about the 1980s and the planned killings of opponents! That’s free speech one must support, because in this time of skewed discourse, free speech only has hope of being heard when it tumbles from the lips of those who claim to stand for the oppressed and against intolerance.

(Advaita Kala, an award-winning screenwriter and novelist, is working on a book on the RSS.)

Courtesy: Outlook

యుద్దాలను నిర్వచించినట్టు, ఉగ్రవాదాన్ని నిర్వచించని ఐక్యరాజ్య సమితి

Posted Posted in News

భారత ప్రధాని మార్చ్ ౩౦ నాడు తన బెల్జియం పర్యటన సందర్బంగా అక్కడ స్థిరపడ్డ భారతీయ సముదాయం తో మాట్లాడేటపుడు ప్రపంచం ఎదుర్కుంటున్న సమస్యల పై ముఖ్యంగా ఐక్యరాజ్య సమితి పోషిస్తున్న పాత్ర ను ప్రశ్నించడం జరిగింది.

ప్రధాని నరేంద్ర మోడీ తన ప్రసంగం లో ఐక్యరాజ్య సమితి యొక్క స్థాపన ప్రపంచ యుద్దాల నేపద్యంలో పురుడు పోసుకున్నది. దాంట్లో యుద్ధం అంటే ఏంటిది, ఎందుకు చెయ్యాలి? దానితో వచ్చే లాభ నష్టాలు గురుంచి నిర్దిష్టంగా లిఖిత పూర్వకంగా ఉన్నది. కాని 21 శతాబ్దంలో ప్రపంచం ఎదురుకుంటున్న ఉగ్రవాదానికి సంబంధించి ఎలాంటి నిర్వచనం, వివరణ గాని లేదు అని అన్నారు.

భారత్ దేశం ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఐక్యరాజ్య సమితిని తీవ్రవాదాన్ని నిర్వచించమని కోరుతూ ఉన్నది. తీవ్రవాది అంటే ఎవరు? ఏ దేశం దీన్ని ప్రోత్సహిస్తుంది? ఎవరు వాళ్ళకు మద్దతు ఇస్తున్నారు,  సమర్ధించే వాళ్ళు ఎవ్వరు? ఇలాంటి వాళ్ళను ఎవరు అండగా ఉంటున్నారు? ఒక్కసారి ఈ లాంటి విషయాలు బ్లాక్ అండ్ వైట్ పేపర్ గా బయటికి వస్తే ప్రజలు వాటికీ దూరంగా ఉంటారు అని మోడీ పేర్కొన్నారు.

ఐక్యరాజ్య సమితి ఎప్పుడు దీనిపై స్పందిస్తుంది, ఎట్లా స్పందిస్తుంది అని పక్కన పెడితే, వీటికీ సమాదానం చెప్పకుండా ఆలస్యం చేయడం వలన నష్టం పెరుగుతూనే ఉంటుంది మరియు అది కాలక్రమేనా ఒక అసంబద్దమయిన సంస్థ గా మిగిలే ప్రమాదం కూడా ఉన్నది అని హెచ్చరించారు.

ఈ సమావేశం లో వారు మాట్లాడుతూ ప్రపంచంలోని  చాల దేశాలు తీవ్రవాదాన్ని అమెరికా లో 9/11 దాడుల తరువాతనే గుర్తించనారంబించాయి. కాని భారత దేశం మాత్రం గత 40 సంవత్సరాలుగా ఉగ్రవాదం తో పోరాడుతూనే ఉన్నది అని అన్నారు.

గత సంవత్సరం 90 దేశాలు ఎదో ఒక రూపంలో ఉగ్రవాదానికి గురయినాయి. ఎన్నో వందల వేల మంది తమ ప్రాణాలు కోల్పోవాల్సి వచ్చింది. ప్రస్తుతం ఉగ్రవాదం అనేది ఏ ఒక్క దేశానికో పరిమితమైన సమస్య కాదు, ఇది మొత్తం మానవాళికి దాని మనుగడకు సమస్యగా మారిపోయింది. దీన్ని ఎదుర్కువడానికి ప్రపంచం లోని అన్ని శక్తులు ఏకమై పోరాడాల్సిన సమయం ఆసన్నమయినది అని అన్నారు.

‘భారత్ మాతా కీ జై’ కి వ్యతిరేకంగా ఫత్వా

Posted Posted in News

ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని దారుల్ ఉలూమ్ డియోబంద్‌కు చెందిన ఇస్లామిక్ సెమినరీ ‘భారత్ మాతా కీ జై’ అన్న నినాదానికి వ్యతిరేకంగా ఫత్వా జారీ చేసింది. మార్చి 19న జారీ చేసిన ఈ ఫత్వా శుక్రవారం వెలుగులోకి వచ్చింది. ఇటీవల కొందరు ముస్లింలు ‘భారత్ మాతా కీ జై’ నినాదంపై స్పష్టత కోరుతూ లేఖలు రాశారు.

దారుల్ ఉలూమ్‌కు చెందిన ఇస్లామిక్ సెమినరీ మత పెద్దలు ఈ లేఖలను పరిశీలించారు. విగ్రహారాధనకు ఇస్లాం వ్యతిరేకమని స్పష్టం చేశారు. పవిత్ర ఖురాన్ ప్రకారం ముస్లింలకు దేవుడు ఒక్కడేనని వివరించారు. భారత్ మాత ఓ దేవతామూర్తి కావడంతో ‘భారత్ మాతా కీ జై’ నినాదానికి ముస్లింలు దూరంగా ఉండాలంటూ ఫత్వా జారీ చేశారు.  అయితే జాతీయత, దేశ భక్తికి తాము వ్యతిరేకం కాదని ఇస్లామిక్ సెమినరీ స్పష్టం చేసింది. భారత స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం సందర్భంగా ముస్లింలు తమ ఇళ్లపై జాతీయ జెండాను ఎగురవేయాలని ఇటీవల ఓ డిక్రీ కూడా జారీ చేయడం విశేషం.

 

(ఆంధ్ర జ్యోతి సౌజన్యం తో)

US Academicians Attempts To Replace word ‘India’ with ‘South Asia’

Posted Posted in News

Some of academicians influencing California Department of Education (CDE) to remove a word “India” and replace it with “South Asia” and the word “Hinduism” by referring it as a “religion of ancient India.” These proposed changes are likely to take place for 6th and 7th grade, history-social sciences textbooks. Not only these, words such ‘India’, ‘Hindu’, ‘Hinduism’ and ‘Vedas’ as  are being targeted, in its proposal, which are definitely going to mislead children to understand the real meaning and importance of such words.

Incorrect and conflicting choices of words can impart misinformation to over half a million school children, who learn from these textbooks. Also, CDE textbooks and syllabus get adopted by most of the states’ education departments. Hence it is a matter of concern.

A group of professors including Sheldon Pollock, Robert Goldman, Lawrence Cohen and Sheldon Pollock, under the name of ‘South Asia Faculty Group’ had written to the Department of Education, suggesting that most references to ‘India’ before 1947 be replaced with “South Asia”. The suggestions had created a huge uproar in the Indian-American community based in California.

Earlier this week a petition by a group of scholars named ‘Scholars for People’ and signed by over 18,000 people had asked the commission “Would you presume to deny the reality of India’s existence and history, and its deep significance to Indian American students in California, simply because a few misinformed professors of “South Asia Studies” wrote you a letter recommending you re-educate California’s children in this bizarre manner?”

A large number of students and parents testified at the public hearing of the commission held in Sacramento on March 24th seeking the rejection of these changes.

Bill Honig, the Chair of the Subject Matter Committee of the Commission said at the public hearing that they reject the suggestion for removal of India but agreed to add “South Asia” in parenthesis after most mentions to ancient India. The new recommendations will be forwarded to the State Board of Education for their consideration and the final draft of the framework is to be accepted later this year.

The recommendations will come up for consideration at the California’s State Board of Education’s (SBE) meeting in May.

Dr. Manmohan Vaidya, RSS Akhil Bharatiya Prachar Pramuk tweeted, “The leftist scholars’ bid to undermine India’s glorious identity was foiled by young Hindu activists and HEF in California, USA. Congrats to Hindu activists to successfully oppose & contest the suggestion to replace ‘India’ by ‘South Asia’ in text books in USA”. Dr Vaidya.