Lokahitham Special Edition

Posted Posted in Press release

లోకహితం తెలుగు మాసపత్రిక

పర్యావరణ ప్రత్యేక సంచిక, 2019

`లోకహితం’ మాసపత్రిక ప్రతిఒక్కరిలో జాతీయ భావాలను పెంపొందించడానికి, వ్యాప్తి చేయడానికి కృషి చేస్తోంది. 1998 సంవత్సరం నుంచి ప్రచురితమవుతోంది. తెలంగాణలో 7వేల గ్రామాలకు 10వేల కాపీలు పంపిణీ అవుతున్నాయి. మొత్తం 60వేలమంది ప్రతినెలా లోకహితం మాసపత్రికను చదువుతున్నారు. ఈ పత్రిక 20 ఏళ్ళు పూర్తిచేసుకుంటున్న సందర్భంగా పర్యావరణం అంశంగా ప్రత్యేక సంచిక ప్రచురించాలని తలపెట్టాము. 52 పేజీల (4+48) ఈ ప్రత్యేక సంచికలో పర్యావరణ విషయంపై ప్రత్యేక వ్యాసాలు ఉంటాయి. మీ వ్యాపారప్రకటన ఇవ్వడం ద్వారా మా ఈ ప్రయత్నానికి సహాయ సహకారాలను అందించండి. సమాచారభారతి (లోకహితం పత్రికను ప్రచురిస్తున్న సంస్థ) కి అందించే విరాళాలకు ఆదాయపన్ను చట్టంలోని 80(జి) కింద పన్ను మినహాయింపు కూడా లభిస్తుంది.

 

‘LOKAHITHAM’ Telugu monthly 8-page booklet is being published with an aim to strengthen the national consciousness among everyone. It is published since 1998. Currently, LOKAHITHAM has over 60 thousand readership with more than 10 thousand physical copies reaching nearly 7 thousand villages in the state.

Marking its 20th anniversary, we are going to publish 52 page (48+ 4) special number with the theme of ‘ENVIRONMENT’.

No organization can grow without the active participation of the society. Hence we request you to come forward with an advertisement to be published in this Environment special.

 

Note: You are requested to reserve your advertisement space at the latest by 22-November-19.Bills should be paid through cheques (or) Drafts only and should be drawn in favour of

SAMACHARA BHARATI CULTURAL ASSOCIATION ,

A/c No.SB406690549,

INDIAN BANK,

NARAYANAGUDA,

HYDERABAD,

IFSC Code IDIB000N015

Naman to Mizoram Parents

Posted Posted in Inspiration

Sacrifice of Mizoram Parents

मिजोरम के प्रवास में आज खुम्तुङ (Khumtung) गाँव में एक परिवार में गए। स्वागत परिचय हुआ। चाय-पान की तैयारी चल रही थी इतनें में दीवार के फोटो के तरफ मेरा ध्यान आकर्षित हुआ। वह सर्टिफिकेट नुमा कुछ मिजो भाषा में लिखा था। साथ में मिजो एवं हिंदी भाषा के जानकार मित्र रामथङा थे। उन्होंने तुरंत उस सर्टिफिकेट में से काव्यपंक्ति को भाषांतरित किया। उस का अर्थ था: “मेरा जीवन काल समाप्त होकर, जिस भूमि से आया फिर वापस लौटना पडे तो भी मैं समाप्त नहीं हूंगा अनंत काल तक, क्यों कि मैं ईश्वर का आशीष वहन करनेवाला हूँ।“

फिर जानकारी मिली कि जिनके घर मे बैठे थे उनका नाम के ललनेइत्लुअङा एवं उनकी पत्नी वानमोईई है। उनका 22 साल का सुपुत्र के ललफमकिमा देश की रक्षा करता हुआ जम्मू-कश्मीर के राजौरी जिले में आतंकवादीयों के साथ वीरतापूर्ण संघर्ष किया 3 आतंकवादीयों को मारते हुए दि 29 अगस्त 2004 रविवार को शहीद हुए। दि 2 सितम्बर 2004 बृहस्पतिवार को पूरे सैनिक सम्मान के साथ उनके गाँव में उपर लिखित पारंपरिक गीत को गाते हुए लोगों ने अश्रुपूर्ण विदाई दी।

शहीद ललफमकिमा के छोटे भाई के ललरमह्लुना को भी उसकी इच्छा के अनुसार सेना में भर्ती हुए। तब लोगों ने पूछा कि सेना में नौकरी करना खतरनाक होता है। तब वीर माता ने बताया कि मृत्यु सभी को आता है। देश के लिए शहीद होना गौरव की बात है। ऐसे वीर माता-पिता को शत शत शत नमन।

Remya: the first woman airport firefighter from South India.

Posted Posted in Inspiration

Only men used to become firefighters at airports. The job is filled with hazards and it requires an amount of alertness to be a firefighter. Remya Sreekantan will become the first female firefighter of Airport Authority of India from South India as she takes charge on November 28.

Remya is the wife of Arun residing in ‘Sreeganga’ in Parassala Karode. An M.Tech graduate in civil engineering, she decided to become a firefighter after understanding the dangers that come with the job. The training was hard. Rope climbing, pole climbing, running with hard hose-Remya excelled much better than male trainees, says Vishnu-a co-trainee.

She was a guest lecturer at Poojappura LBS for two years. Then went for PSC training. Arun, who is working in a private company at the airport, told Remya about the chance to apply in the Junior Assistant category in the South Zone Fire Service of Airport Authority. Remya applied and later secured high marks in the written examination. She then trained for three months at Kattachalkuzhy Kailasam Physical Centre under Sajith to prepare for physical tests. When the rank list came there was only one woman-Remya. Her family was initially shocked but backed her soon after. She underwent training at Delhi Fire Training Centre for four months. All the trainers and trainees there were men. They gave the consideration she was the first woman from the south zone.

Remya says that her husband, father Sreekantan Nair and mother Geethakumar have supported her all the way which helped in her success. Remya has a two-year-old daughter named Anumitha.

In India, there are only two women other than Remya from Kolkata and Rajasthan who are working in the same post.

Shoaibullah Sacrifice day-21st August

Posted Posted in Inspiration

Shoaibullah’s life sacrifice in the interest of the country.
————————–

Not many may know about this great journalist from Bhagyanagar (Hyderabad) called Shoaibullah. His name, however, is to be added to the pantheon of great sons of India who sacrificed their lives in defence of the country and of dharma/truth.

Shoaib was born on 12th October 1920 in Mehboobabad in Warangal district of Telangana. His father was a police officer with the Railways and was patriotic to the core. His patriotism rubbed off on the young Shoaib too. Discussions about the freedom movement at home had a great impact on him. The sacrifice of revolutionary Ashfaqulla Khan moved him a lot and Shoaib decided to take a plunge in the service of the nation.

Shoaib had been fond of writing since childhood. Very few Muslims, in those days, were able to get a good education. Shoaib, however, was again an exception and completed his graduation. Being a graduate, he could have got a good government job, but he had his mind set on becoming a journalist. In those days, there was a famous Urdu newspaper called ‘Rayat’ which used to be published by Sri Narasimha Rao. It used to openly criticise the British and the Nizam. Shoaib became a sub-editor here, earning a salary of fifty rupees a month.

These were the days when the Razakars were spreading terror across the Nizam state. The target of the Razakars were the Hindus. Looting, murder, violence, arson, rape, conversion was common for them. The then ruler, Nizam Osman Ali khan, also used to support the Razakars.

When India became independent on the 15th of August, the Nizam wanted his state, Hyderabad to either remain independent or join Pakistan. That 90% of the state’s population was Hindu and that they wanted to merge with India, was of no consequence to him. In pursuit of his goal of Independence or Pakistan, he actively supported the Razakars in all their atrocities.

The Arya Samaj and the Hindu Mahasabha organised and a strong movement against the Nizam and the Razakars. The Razakars had then adopted a strategy of calling Muslims from Bihar and Uttar Pradesh in large numbers and settling them in Hyderabad. Shoaib and the newspaper Rayat used to expose all this and hence the Nizam banned the newspaper itself.

Narsimha Rao and Shoaib did not lose courage and took out a newsletter called “Emrose” and started breathing even more fire through it. On 19th August, 1948, a Razakar’s conference was held at Zamrud theatre in Hyderabad wherein Qasim Rizvi, the head of Razakars threatened to chop off the hands of all those who were writing against them.

This was an open threat to Shoaib. Yet, Shoaib ignored this threat and carried a stinging criticism of this speech in the next edition of ‘Emrose.’ Enraged by this, the Razakars on the night of August 21, 1948 surrounded Shoaib and his brother in law, Rahmat, when they were returning home from work and fired on him from behind! When he fell to the ground, they cut-off both his hands with a sword. Rahmat too was not spared and the Razakars chopped off his one hand and one finger of the other hand. People brought the injured Shoaib home but he breathed his last in front of his mother, wife and daughter.

It was thanks in large measure to Rayat, Emrose and Shoaibullah that the massive atrocities and terror campaign of the Razakars got exposed and publicised. Sardar Patel, on 13th September, said enough was enough and sent the Indian Army to liberate the people of Hyderabad from the terror unleashed by the Nizam and the Razakars. This is when Hyderabad merged with India.

The Tricolor, the national flag of India was hoisted in Hyderabad on September 17, 1948. Sadly, however, Shoaibullah was not alive to see this day – a day for which he had fought valiantly and laid down his life.

Let’s remember this great son of Hyderabad and India and salute him and his contributions.

సమన్వయంతో కూడిన సంస్కరణవాది భాగ్యరెడ్డి వర్మ

Posted Posted in Inspiration

పంచములుగా పరిగణింపబడిన వర్గపు అభివృద్ధి, అభ్యున్నతి కోసం కృషి చేసిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ 1906 – 1935 మధ్య కాలంలో సామాజిక సంస్కరణకు బాటలు వేశారు. మాదరి వెంకయ్య, రంగమాంబలకు మే, 22, 1888న జన్మించిన ఆయనకు గురువు సలహా మేరకు బాగ్యరెడ్డి అని పేరు పెట్టారు.

మాల కులానికి చెందిన వారి వెనుకబాటుతనం, కష్టాలను అందరి దృష్టికి తీసుకువెళ్ళేందుకు  భాగ్యరెడ్డి వర్మ 1906లో జగన్మిత్ర మండలిని స్థాపించి ఉపన్యాసాలు, హరికథ కార్యక్రమాలు నిర్వహించడం ప్రారంభించారు. ఇదే ఆ తరువాత 1911లో మాన్య సంఘం గా రూపొందింది. ఈ సంఘానికే ఆ తరువాత కాలంలో ఆది హిందూ సామాజిక సేవ సంస్థగా పేరు పెట్టారు. స్త్రీ విద్యను ప్రోత్సహించడం, బాల్యవివాహాలను నివారించడం వంటివి ఈ సంస్థ చేపట్టిన కార్యక్రమాలు. 1910లోనే హైదారాబాద్ లోని ఇసామియా బజార్, బొగ్గులకుంట తదితర ప్రదేశాలలో తెలుగు మధ్యమ పాఠశాలలు ప్రారంభించారు భాగ్యరెడ్డి వర్మ. కొద్ది కాలానికే మొత్తం 21 పాఠశాల్లో రెండు వేలకు పైగా విద్యార్ధులు చేరారు. 1929లో ఈ పాఠశాలలను సందర్శించిన మహాత్మా గాంధీ వీటిలో హింది భాషా బోధన కూడా ప్రారంభించాలని సూచించారు. అయితే 1931లో అనారోగ్య కారణాల వల్ల పాఠశాలల నిర్వహణను భాగ్యరెడ్డి వర్మ నిజాం ప్రభుత్వానికి అప్పగించవలసివచ్చింది. అయినా తెలుగు మధ్యమంలోనే బోధన సాగాలనే షరతుపై ఆయన ఆ పని చేశారు. 1948 సంవత్సరం వరకు నిజాం ప్రభుత్వం ఈ తెలుగు మధ్యమ పాఠశాలలను నడిపింది.

శాకాహారాన్ని ప్రోత్సహించిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ మద్యపాన నివారణకు కూడా బాగా కృషి చేశారు. దివాన్ బహదూర్ ఎస్. ఆర్. మలని స్థాపించిన జీవ రక్షా జ్ఞాన ప్రచారక మండలిలో కార్యనిర్వాహక కార్యదర్శిగా పనిచేశారు. సేఠ్ లాల్జీ మేఘ్ జీ కార్యదర్శిగా ఉండేవారు.  మద్యపాన నివారణకోసం యువకుల బృందాల ద్వారా భజన మందిరాలు ఏర్పాటు చేశారు. మద్యపానానికి ఖర్చు చేసే సొమ్మును తమకు ఇవ్వాల్సిందిగా కార్యకర్తలు భిక్షాటన చేసేవారు. అలా సేకరించిన మొత్తాన్ని దాతలకు బంగారం రూపంలో తిరిగి ఇచ్చేవారు. ఈ ఉద్యమంలో మహిళలను బాగా ప్రోత్సహించేవారు. ఇటువంటి వినూత్నమైన కార్యక్రమాల ద్వారా సాగిన మద్యపాన నివారణ ఉద్యమం మంచి ఫలితాలనే ఇచ్చింది.

ఆర్యసమాజ్ తో సన్నిహిత సంబంధం కలిగిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ హిందువులను ఇస్లాంలోకి మతం మార్చడాన్ని తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు. హిందూ సమాజానికి చేసిన సేవలకు గుర్తింపుగా 1913లో ఆర్యసమాజ్ మాదరి భాగ్యరెడ్డిని `వర్మ’ అనే బిరుదుతో సత్కరించింది. అలాగే ఒక ప్రత్యేక సభలో ధర్మ వీర్ వామన్ నాయక్ ఆయనకు `శివశ్రేష్టి’ అనే బిరుదు ప్రదానం చేశారు.

నిజాంకు చెందిన హైదారాబాద్ లో కులీనులు, మేధావుల వివరాలతో రూపొందిన `పిక్టొరల్ హైదరబాద్’ అనే పుస్తకంలో భాగ్యరెడ్డి వర్మ గురించిన సమాచారం కూడా ఉంది. ఆ పుస్తకంలో ప్రస్తావించిన ఏకైక హరిజన నాయకుడు ఆయనే. ఆ పుస్తకాన్ని వ్రాసిన కృష్ణస్వామి ముదిరాజ్ ఇలా అన్నారు – “హిందువులు, హిందుత్వపు చరిత్ర వ్రాసినప్పుడు అణగారిన వర్గాల ఉన్నతికి కృషి చేసిన భాగ్యరెడ్డి పేరు తప్పకుండా వస్తుంది.’’

భాగ్యరెడ్డి వర్మ మంచి వక్త. 1906 – 1931 మధ్య కాలంలో ఆయన 3,348 ఉపన్యాసాలు ఇచ్చారు. 1917లో జరిగిన అఖిల భారత హిందూ సంస్కరణ సమావేశాల్లో మొదట ఆయనకు మాట్లాడటానికి కేవలం 10 నిముషాల సమయమే ఇచ్చారు. కానీ సమావేశాలకు హాజరైన ప్రతినిధులు ఎంతగా ముగ్ధులయ్యారంటే భాగ్యరెడ్డి వర్మ ఏకంగా అరగంటపాటు ఉపన్యాసం ఇచ్చారు. ఆ తరువాత మాట్లాడిన మహాత్మా గాంధీ ఆయన చెప్పిన విషయాలను ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించారు కూడా. సంస్కరణ గురించి భాగ్యరెడ్డి వర్మ వ్యక్తపరచిన అభిప్రాయాలు, సూచించిన మార్గాలు ఆచరణయోగ్యంగా ఉన్నాయని భావించిన జగద్గురు శంకరాచార్య (కుర్తకోటి) ఒక సందర్భంలో వేదికపై తనతోపాటు భాగ్యరెడ్డి వర్మకు కూడా స్థానం కల్పించారు. అదే వేదికపై రాజ ధనరాజ్ గిరి కూడా ఉన్నారు. 1925లో ఆది హిందూ భవన్ ను ప్రారంభించడానికి కూడా శంకరాచార్య సుముఖత వ్యక్తం చేసినా, కొందరు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించడంతో ఆ ఆలోచనకు స్వస్తి చెప్పారు. ఆది హిందూ భవన్ లో జరిగిన ఒక కార్యక్రమానికి ప్రముఖ కవి, పండితుడు, సనాతన సంస్కరణవాది అయిన కావ్యకంఠ గణపతి శాస్త్రి (ముని) హాజరయ్యారు.

బెజవాడలో జరిగిన(1917) మొదటి ఆంధ్ర దేశ పంచమ సమావేశాలకు భాగ్యరెడ్డి వర్మ హాజరయ్యారు. జనాభా లెక్కల సేకరణలో మద్రాస్ ప్రభుత్వం, నిజాం ప్రభుత్వం హరిజనులను ఆది ఆంధ్రులు, ఆది హిందువులుగా గుర్తించాయి. ఏలూరులో జరిగిన(1921) ఆది ఆంధ్ర సమావేశాల్లో భాగ్యరెడ్డి వర్మను `సంఘమాన్య’ అనే బిరుదుతో సత్కరించారు.

అనవసరమైన విధానపరమైన పద్దతులు తొలగించి సామాజిక భావనను పెంపొందించడం కోసం పంచాయతీ వ్యవస్థను మోహల్లా పంచాయత్ ల ద్వారా సంస్కరించే ప్రయత్నం చేశారు. దీనికి కొత్వాల్ రాజ బహదూర్ వెంకట్రామ రెడ్డి ఎంతో నైతిక మద్దతు అందించారు. దీని వల్ల వివాదాలను శాంతియుతంగా పరిష్కరించడమే కాక దురాచారాలను రూపుమాపడానికి సాధ్యపడింది. సత్ఫలితాలను ఇచ్చిన కొత్త వ్యవస్థ దురదృష్టవశాత్తు ఎక్కువ కాలం నిలబడలేదు.

పేద ప్రజానీకంలో ఆరోగ్య అవగాహన పెంచడం కోసం 1912లో స్వస్తి దళ్ ను నిర్వహించారు. ప్లేగ్ వంటి అంటువ్యాధులు వ్యాపించినప్పుడు వాటి నివారణలో ఈ దళ్ ఎంతో అద్భుతంగా పనిచేసింది.

మంచి చిత్రకారుడు కూడా అయిన భాగ్యరెడ్డి వర్మ ఒక సారి తన చిత్రాలను రవీంద్రనాథ్ టాగూర్ కు చూపించారు. అలాగే 1925లో చేతి వృత్తుల ఉత్పత్తులు, చిత్రాలు, శిల్పాల ప్రదర్శనను కూడా ఏర్పాటు చేశారు. ఆ ప్రదర్శనను సందర్శించిన ఒక ప్రముఖ ఆధ్యాత్మిక గురువు బాగున్న కళాఖండాలకు పురస్కారాలు కూడా అందజేశారు.

`భాగ్యనగర్ పత్రిక’ ద్వారా కూడా భాగ్యరెడ్డి వర్మ తన సామాజిక సంస్కరణను ప్రచారం చేశారు. అలాగే జక్కుల సత్తయ్య సహకారంతో 1918లో `ది పంచమ’ అనే ఆంగ్ల మాసపత్రికను కూడా ఆయన ప్రారంభించారు.

సామాజిక సంస్కరణ కోసం ఆయన చేసిన కృషిని గుర్తించి, ప్రశంసిస్తూ హిందువులలో అన్ని వర్గాలకు చెందినవారు ఆయనకు మద్దతు తెలిపారు. ఆది హిందూ సామాజిక సేవా సంస్థ ను స్థాపించిన తరువాత అందులో అధ్యక్ష పీఠంతోపాటు మూడువంతుల సభ్యులు సవర్ణులకు కేటాయిస్తూ భాగ్యరెడ్డి వర్మ నిర్ణయం తీసుకున్నారు. దీనినిబట్టి ఆయన చేపట్టిన కార్యం అన్ని వర్గాల వారిని కలుపుకుని పోయే విధంగా ఉండేదని అర్ధమవుతుంది.

1930లో క్యాన్సర్ వ్యాధి బారిన పడ్డ భాగ్యరెడ్డి వర్మ 18 ఫిబ్రవరి, 1939లో శివరాత్రి రోజున తుది శ్వాస విడిచారు.

– రాహుల్ శాస్త్రి